Հանճարեղ ֆրանսիացի գրող Ժան-Ժակ Ռուսոն (1712-1778) իր լավագույն` «Էմիլ կամ դաստիարակության մասին» ստեղծագործության մեջ Ավետարանի և Քրիստոսի մասին գրում է.
«Խոստովանում եմ, որ Աստվածաշնչի մեծությունն ապշեցնում է ինձ, իսկ Ավետարանի սրբությունն ազդում է սրտիս: Սուրբ Գրքի համեմատ որքան չնչին են փիլիսոփայական երկերն իրենց ողջ փայլով հանդերձ:
Հնարավո՞ր է արդյոք, որ մեկ այլ ստեղծագործություն, այն էլ` սովորական մարդու ձեռքով գրված, այսքան կարճ ժամկետում փառավորվեր այսպես: Կարո՞ղ էր Նա, ում մասին պատմում են սրբազան գրքերը, հասարակ մարդ լինել:
Ի՜նչ հիասքանչ, ի՜նչ մաքուր է Նրա էությունը: Ի՜նչ առինքնող բարությամբ է համակված Նրա վարդապետությունը: Ի՜նչ վսեմ են Նրա օրենքները: Ի՜նչ խորին է Նրա խոսքերի իմաստությունը: Ի՜նչ խորաթափանց ու դիպուկ են Նրա պատասխանները: Սեփական կրքերի ինչպիսի՜ տիրապետում:
Որտե՞ղ կարելի է գտնել մի մարդու, ով ընդունակ է այսպես գործել, տառապել ու մահանալ առանց թուլասրտություն և սնափառություն դրսևորելու»: Գրում է CrossNews պորտալը:
